"...ชีวิตของผมที่ออกมาจากราชการ ผมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมอยากจะเรียนรู้อะไรบางสิ่งบางอย่าง ผมก็อยากจะเล่าเรื่องที่เป็นเบื้องหลัง ผมตั้งใจว่าก่อนจะจากโลกนี้ไป จะทบทวนชีวิตอย่างจริงจัง ทำตัวประหนึ่งเป็นนักศึกษา ที่ทบทวนข้อสอบก่อนส่ง ผมคิดว่าชีวิตของผมเหมือนกับชีวิตนักศึกษาที่มาถึงเวลาส่งข้อสอบแล้ว ช่วงที่ผมเป็นอาจารย์อยู่ในสถาบันการศึกษา ผมเห็นบางสิ่งบางอย่างก็อยากจะบอกเล่าชีวิตของหนุ่มสาวเหล่านั้น ในโอกาสที่เราได้พบกัน สิ่งที่ผมจะลาเขาได้ด้วยคำบอกเขาว่าผมสอนวิชาทางด้านปรัญชา และผมก็ขู่เข็ญให้เขาคิดและให้เขาอยู่ในกรอบและผมก็อยู่ในกรอบความคิดมานานมาก ผมสั่งสมความคิดของผู้อื่นมาอยู่ในตัวผมเป็นเวลานานและผมก็ยัดเยียดให้กับพวกคุณเสมอมา ผมนับถือพระพุทธศาสนาตามหลักคำสอน แต่ก็ยังอยู่ในความชั่วไม่สามารถทำความดีได้อย่างเต็มที่ ...

...ผมตั้งใจว่าการเดินออกจากบ้านครั้งนี้ผมพร้อมที่จะจบชีวิตลงก้าวใดก้าวหนึ่งที่ก้าวไป โดยไม่ผิดหวังหรือเสียดายที่จะจบชีวิตง แต่กลับพบว่า สำนึกรู้ถึงความหมายของมิตรภาพ ชีวิตนี้พบว่ามวลมิตรเหล่านั้นที่ให้ข้าวให้น้ำผม และมีความเป็นห่วงผม ผมจะบอกว่าชีวิตนี้ท่านเป็นผู้ต่อให้และผมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีคุณค่าสูงสุดต่อไป แม้กระทั่งหนังสือที่คุณวิบูลย์ยกขึ้นให้อ่าน ผมคิดว่าผมเดินทางตามเป้าหมายและสิ่งที่ผมจะทำคือทำการบอกเล่าโดยแจ้งให้ผู้มีพระคุณให้ทราบว่าก่อนจะไปถึงวันนั้นผมพบใครบ้าง พบใครก่อนผมจึงทำเป็นจดหมาย  บังเอิญมีผู้ล่วงรู้ จึงขอไปเอาเป็นหนังสือ แม้กระทั่งข้อความที่เป็นชื่อหนังสือ เดินสู่อิสรภาพ  ผมรู้สึกว่าผมมีความปรารถนาที่จะออกจากความกังวลอะไรบางสิ่งบางอย่าง จึงตั้งชื่อหนังสือว่า เดินสู่อิสรภาพ และรู้สึกว่าผมมีอิสระมากขึ้นกว่ามีชีวิตปกติ..."